RİSALETASHİH.COM

Anasayfa

EKREM KILIÇ

AĞIZ TADI

AĞIZ TADI

EKREM KILIÇ

A Ğ I Z T A D I

ŞİİRLER

İÇİNDEKİLER

Önsöz

Ağız Tadı

Nizam İçinde Ortalık

Mutluluk

Arzû

Sıla

Mektup

Hayat Güzel

Duâ

Tevbe

Yolculuk

Sevinç

Pişmanlık

Sevmek

Uzaktan

Minâreler

Çocuklar

İlaç

Gamsız

İsyân

Özlenen

İnsaf

Şiir

Biz

Sırayla

Rind

Odam

Hastalıklarımız

Ben de Çocuktum

Kaçmak Arzûsu

Çocuklar (II)

Çay Kenarında

Memnun Olmak

Çocuklarımız

ÖNSÖZ

Şiir konusunda hiçbir iddiam yok. Ruh âlemimi etkileyen hâlleri yazıya döktüğümde ortaya çıkanı Sizlere sundum. Bunlardan bir kısmında âhenk, bir kısmında anlam daha ağır bastı. Bu kitapta topladıklarım, duygularımın klasik tarzda her hangi bir şekle ve ölçüye sığmayan ifâdeleridir.

Bu çeşit yazılara “şiir” adı verildiğinden, kitabımı bu sınıfa koymak zorunda kaldım. Gerçekte ise, şiiri yakalamanın zorluğunu idrâk ediyorum. Özellikle, serbest tarzda şiiri duymanın; duysam bile duyurmanın, anlatmanın güçlüğünü sezebiliyorum.

En iyisi, Siz, sayın okuyucularım, yazdıklarımı edebiyât terâzisiyle tartmayın. Ortak bir düşüncenizi hatırlatıp ortak bir hissinizi uyandırabilirsem, mutlu olacağım.

Saygılarımla.

Ekrem KILIÇ
Bu e-Posta adresi istek dışı postalardan korunmaktadır, görüntülüyebilmek için JavaScript etkinleştirilmelidir

AĞIZ TADI

Üstümüzde gök,

Altımızda toprak;

Ağaçlar dal dal,

Yaprak yaprak...

Ağzımızda tat,

Vücûdumuzda sıhhat...

Güzel şey yaşamak!

NİZAM İÇİNDE ORTALIK

Doğum, ölüm..

Mevsimler: çiçek, sıcak, yağmur, kar..

Ağlamak, gülmek..

Sevmek, sevilmek..

Hastalık, sağlık..

Nizam içinde ortalık!

MUTLULUK

Nefes alışın var ya, nefes alışın..

Ekmeği ısırışın,

Suyu içişin yudum yudum.

Gülüşün bâzen,

Ağlayışın.

Sevişin, acıyışın..

Üşümen, ısınman..

Görmen, duyman, dokunman..

Hâsılı: yaşaman;

Mutluluk, öbek öbek, yığın yığın...

ARZÛ

Kötülükten kaçarak

Bir köşede yaşamak;

Şöyle gönlümce, uzak

Bir ev,

Bir eş,

Çocuğum..

İşte bu mutluluğum...

Olmasın ihtirasla hiçbir alış-verişim.

Tabîat, güzellikler; basit, ufak bir işim..

Beni candan sevecek, anlayacak bir eşim..

Bir de küçük evimiz:

Rahat, şipşirin, temiz;

İnsanlardan çok uzak...

İşte bütün dileğim: gürültüsüz yaşamak...

SILA

Çocukluğumuzun bayramlarını

Severiz ya deli gibi;

İhtiyarlığımızın sevgisi,

Ne mutlu Rabb’im, ölüm...

Toprak: ana karnı,

Rahmetin: şefkat.

Anamız, babamız,

Dünyâda tüten dumanımız,

Evimiz, ocağımız..

Şükür Rabb’im,

Orda...

MEKTUP

Batan güne, doğan güne,

Isıtan, yakan güne

Selâm ederim.

Işığını sevdiğimi;

Gülen yüzünü,

Parıldayan dişlerini özlediğimi

Söyleyin, olmaz mı,

Siz yaşayanlar!

Biz burada

O sonsuz ışıklı günü

İman kandilimizin ışığında bekliyoruz.

Sağlıcakla kalın.

Gelirken ışığınızı unutmayın!

HAYAT GÜZEL

Rabb’im, hayat güzel!

Yuva kurmak,

Yaşamak çoluk çocuk.

Görmek dünyâyı;

Yemek - içmek,

Nefes almak

Ve Senin kulluğunu bilmek...

Ölüm güzel!

Ölümde ölümsüzlüğü bulmak,

Gürültü - patırtıdan kurtulmak.

Sıcak yaz günleri yaşamak gibi ılık ılık;

Bir sonsuzluk.. bir mutluluk...

DUÂ

Batan güne bak, ne diyor:

“İnsanlar, belki yarın sizi göremem.

Belki siz,

Belki ben

Ölümün sıcak kucağına sığınırız

Gece vakti!”

Rabb’im, güneşimizi eksik etme!

Onun tatlı sıcağı,

Güzel ışığı

Lâzım bize...

Ancak, bedenimizi ılık toprağa,

Şefkatli toprağa yatırınca,

Onun kollarında,

Yine ışığa ihtiyâcımız var.

Güneş gibi parlak,

Güneş gibi sıcak...

Rabb’im, îmânımızı eksik etme!

TEVBE

Bağışla Rabb’im,

Günah yüklüyüz!

Gidecek yerimiz,

Sığınacak kimsemiz yok Senden başka.

Ak başörtülü anamın,

Nur yüzlü dedemin açılan avuçlarını,

Minik ellerimizi rahmetinle doldur...

Rabb’im, yarattın,

Büyüttün, yaşattın...

Çok şükür, sonunda ölüm var!

YOLCULUK

Beşikten başlayan yolculuk

Evcek, çoluk çocuk,

Toprakta bitecek;

Gelenler gidecek.

Güzel şey yaşamak.

Nefes almak, mutlu olmak,

Baharı, kışı görmek;

Sonra da ölmek...

Rüyâlarım kadar yeşilse cennet

Orada yaşamak canıma minnet!

SEVİNÇ

İndi düşler gibi yüzlere ölüm;

Ilık, tatlı, sevinç veren.

Rabb’im, hissettik, hissettik:

Ölüm meleğiydi bu geçen!

Hayâta gelişin bir yolu varsa,

Gidişin de öyle tek yolu gerek.

Rabb’im, Azrâîl mi O,

Göklerden gelen, süzülerek?

“Ölüm acı, ölüm korkunç.” diyorlar..

Ölenler dirilseler,

Yaşamaktan daha tatlı olduğunu söyleseler...

Sonu olmayanın tadı var mıdır?

Üç günlük hayât..

Sonsuz bir yokluk, Rabb’im, Sana inanmayana...

Oysa ölümle başlar

Sonsuzluğa yolculuk!

PİŞMANLIK

İnsanız, Rabb’im,

Unutkanız,

Gàfiliz!

Şeytana uyuyoruz; kör olası!

Günâhın acı tadı

Aklımızı başımıza getiriyor.

Pişmanlık: gözlerde yaş,

Pişmanlık: boğazda yumruk...

Sana sığınıyoruz tekrar,

Sana yöneliyoruz.

Azâbından korkuyoruz,

Rahmetini diliyoruz.

Rabb’im, nöbet nöbet ölüyoruz;

Şükür, Sana geliyoruz...

SEVMEK

Mâdem insanın tutkusu

Yaşamak,

Sonsuz, rahat..

Neden bu ölüm korkusu?

Neden ölüme dehşetle bakmak?

Rabb’im, bize

Dünyâyı sevmeği öğrettiğin gibi

Birbirimizi de,

Ölümü de sevmeği öğret!

Rabb’im, Seni sevmek

Rahmet.. rahmet...

UZAKTAN

İyi insanlar,

Güzel insanlar,

Seviyorum hepinizi!

Bir gün günahkâr,

Bir gün tevbekâr...

Rabb’im, afvet bizi!

İyi insanlar,

Sevmez misiniz melekleri?

Görmedik ya,

Hissetmedik mi?

Kim bilir ne kadar güzeldir

Cebrâîl, Mîkâîl, İsrâfîl?

Ya, hepsinden çok güvenip

Rûhumuzu verdiğimiz Azrâîl?..

MİNÂRELER

Göğe yükselen direkler,

Allâhu Ekber, Allâhu Ekber!

Sevimli minâreler.

Rabb’im, nice seherler

Güzel sesli müezzinler

Seni söyler.

Çinko kubbeler

İnim inim inler!

Ya kalbler?..

Sâf sâf melekler

Dolu gökler,

Allâhu Ekber, Allâhu Ekber!

ÇOCUKLAR

Küçük çocukları bilir misiniz?

Hayat kokar,

Ümit kokar,

Şefkat kokar burcu burcu.

Gülücükleri gonca,

Ellerinde yarının ümitleri

Yumuk yumuk.

Günahla kirlenmeyen omuzları

Kanat kanat;

Melek tıpkı!

Rabb’im, çocukluğumuzun günahsızlığını

Nerede bulacağız?

Ölüm sevinci dudaklara vurduğu zaman

Senden başka

Kime sığınacağız?

İLAÇ

Geçen yılların yorgunluğunu,

Yaz sıcağını, kış soğuğunu

Duymayacaksın artık!

Biliyorsun ölüm olduğunu.

Biliyorsun ölüm olduğunu,

Çiçeklerin neden solduğunu.

Düşünmeyeceksin artık;

Ak saçını, kesik soluğunu.

Ak saçını, kesik soluğunu,

Ağrıyan dizini, oyluğunu

Bileceksin artık

Hangi ilacın durdurduğunu!

Duymayacaksın artık,

Düşünmeyeceksin!

Bileceksin, göreceksin ölüm mutluluğunu...

GAMSIZ

Eğer bilirsek yaşamayı,

Kul olduğumuzu, öleceğimizi..

Mutluluk kolay!

Dünyâya sâhip çıksak

Bu ufak baş nasıl dayanır dertlere, kederlere?

Rabb’im, her şey Senin!

Korkusuzum bu bakımdan,

Neyim var tasalanacak?

İSYAN

İnsanlar, etmeyin – eylemeyin!

Babanızı ben öldürmedim sizin;

Ananızı, eşinizi, kardeşinizi...

Çalmadım havanızı, güneşinizi.

Nedir benden istediğiniz,

Alıp – veremediğiniz?

Sevdiniz de sevmedim mi?

Güldünüz de gülmedim mi?

Derdinizi dert edindim;

Sevindiniz, sevindim.

Ümidinizi yitirdiniz,

Ağladım.

E, ne istiyorsunuz, kardeşim?!.

ÖZLENEN

Günler geçsin deriz;

Sonunda ölüm var, biliriz.

Demek ki: ölümü özleriz!

İNSAF

Yâhû, arabacı!

Biraz acı!

Ne istiyorsun zavallı attan?

Ardında kaç ton çimento;

Sense, habire sallıyorsun kırbacı...

Göreyim yiğitliğini

Al iki torbayı da

Dörtnal git bakalım beş dakika!

Kırbaç sallamaya benzer mi?

Kemikleri çıkmış,

Ayağı topal,

Üstelik senden çektiği...

İnsaf diye bir şey var, be kardeşim!

ŞİİR

“Müzik rûhun gıdâsı”ymış.

Ekmek mîdenin,

Kalbin sevgi,

Kafanın bilgi,

Teninki ten,

Toprağın beden..

Peki,

Şiir neyin nesi?..

BİZ

İnsanoğlu:

Aç, fakat umutlu.

Fakir, fakat mutlu.

Hayat kısa

Yüz yıl da olsa.

Rabb’im, hamd olsun

Böyle buyurmuşsun!

Ölüm tatlı bir sevinç...

Kaz gelecek yerden

Tavuk esirgenir mi hiç?

Ebedî cennet

Güzeldir elbet

Yüz yıllık kederden!

SIRAYLA

Ateş tapınağıymış önce,

Sonra Havra olmuş,

Kilise,

Câmi..

Derken terkedilmiş;

Yıkık şimdi.

Şamanlar,

Hahamlar,

Râhipler,

İmamlar iyi de..

Şimdi ziyâretçileri kimler?

RİND

Ağlama be kardeşlik! Yaşıyorsun ya!

N’olmuş kolun yoksa? Öbürü var ya...

Paran yokmuş; umudun,

Yemeğin yokmuş; havan, suyun..

Var ya Gören, Bilen, Yaratan

Ve sendeki îmân...

ODAM

Yeraltındaki odamda

Bir pencerem var, ufak;

Gökyüzüne açılan.

Sarı pervazı, kirli camı,

Paslı demir parmaklığı.

Bir ağaç gövdesi, bileğim kadar.

Bir dal, ucunda sarı yapraklar;

Çünki sonbahar.

Bir bisiklet gidonu, selesi

Görebildiğim;

Ağaca dayalı.

Bir de ak bulutlu gök!

Bâzen bir pantolon

Dizden yukarı.

Bir veya iki el.

Bâzen bir etek.

Akşam üstleri

Işığı gören

Açık pencereden

Doğru içeri:

Bir arı, bir böcek, bir sinek..

Arada, bir kertenkele düşer;

Canı acır besbelli,

Ama söylemez.

Yazları ya?

Yavru kurbağa

Güneşten kaçar,

Hop, benim odaya!

Yeraltındaki odamda

Bir pencerem var, ufak.

Eser yel: kuru yaprak,

Toz, toprak...

HASTALIKLARIMIZ

Hastalıklarımız,

Sevimli hastalıklarımız..

Kırk derece ateşle sayıkladıklarımız...

Ekvatör geceleri,

Çöl serâbı: buzlu su, buzlu su!

Rabb’im, dünyâ nasıl çirkindir,

Nasıl ni’metlerin tatsız

Gözümüzde?

Ölüm korkusu,

Yaşama tutkusu

Dermansız parmaklarımızda...

Fakat, îmân bir serin bahçe;

Kanatları Azrâîl’in koca bir gölge...

Rabb’im, ölüm: özlenen ülke...

BEN DE ÇOCUKTUM

Ben de bir zaman çocuktum.

Benim de kuytu ağaç dallarına emânet ettiğim

Gizli sırlarım vardı.

Hayâlimde zaman zaman gittiğim

Yalçın dağlar, zümrüt çayırlarım vardı.

Evin bir köşesindeki budak deliğinden

Geçit yapan, el sallayan

Garip şekilli

Kimsenin bilmediği

Dostlarım, ordum vardı.

Bir sıkılsam, kendiliğinden

Koşup gelen, havlayan;

Sarkık, kırmızı dilli,

Düşmanın “Aman!” dediği,

Köpeğim: Kurd’um vardı.

Ben de bir zaman çocuktum;

Benim de, bugün hâlâ

Unutamadığım, farklı bir dünyâm vardı...

KAÇMAK ARZUSU

Güneş batıyorken akşam

Şu karşı yamaçta görünen,

Mor bir renge bürünen

Küçük, kerpiç evde olsam!

Dünyânın gürültüsünden uzak;

Ne radyo, ne televizyon!

Derde – tasaya son.

Bir köşeye uzanarak,

Güneş batıyorken akşam,

Derin hülyâlara dalsam...

ÇOCUKLAR (II)

Göreyim sizi çocuklar

Siz siz olun

Dâimâ gittiğiniz yolun

Sonunu düşünün!

Her zaman gönlünüzce olmasa da yolculuklar

“Güzel günler gelecek.” deyin,

Ümidinizi kaybetmeyin.

Neresinde hissederseniz;

Bir an önce, siz,

Baştan, sondan, ortadan,

“Fazîlettir” deyip “dönmek hatâdan.”

Dönün!

Sâhip olmak için bugüne

Sâhip çıkın düne!

Sizindir hepsi ufukların:

Dün, bugün, yarın...

ÇAY KENARINDA

Yol boyunca kıvrılarak akan çay,

Kenarında salkım söğütler,

Yabânî nâne kokusu,

Billur renkli su...

İçimden şu çayıra uzanmak gelir;

Bir ses “Kal!” diye öğütler:

“Kal ve zamanı burda say!”

Mümkün mü bilmem doğrusu,

Lâkin bu düşünceden

Bir haz duyarım inceden,

Rûhum ürperir...

MEMNUN OLMAK

Elindekine râzı olmak, ne varsa;

Didinmek tek göz, tek bacak, tek kol.

Ümidini kaybetmemek, dünyâyı ateş sarsa:

Mutluluğa giden tek yol...

Küçük ni’metlerdeki lütfu görmek,

Şükretmek atomlar sayısınca!

Hayâta şükürden bir taç örmek,

Gül gül, gonca gonca...

Tat almak güneşten, yağmurdan, kardan.

Güzel görmek, güzel düşünmek kendi âleminde;

Işıklı bir dünyâ kurmak karanlıklardan.

Memnûn olmak senin elinde...

ÇOCUKLARIMIZ

Şu, elinde bebek, dolaşan kız,

Şu, topla oynayan oğlan..

Hepsi mâsum, sevimli; hepsi can...

Kimi birlikte oynuyor, kimi yalnız.

Kimi akıllı - uslu, kimi afacan.

Bu şımarık, çünki: tek.

Bu haylaz, çünki: erkek.

Şurda boynu bükük duran kim?

Belki hasta, belki yetim...

Kimi tok, kimi aç...

Ayıramazsınız şu şöyle, bu böyle diye;

Fakat hepsi sevgiye,

Hepsi şefkate muhtaç...

Şu ağlayan oğlan, şu gülen kız

Hepsi bizim çocuklarımız;

Kendi çocukluklarımız...

Rabb’im, ne hâle gelmişiz,

Nerde çocukluğumuz, nerde biz?!.

Yorum ekle

JComments