RİSALETASHİH.COM

Anasayfa

ESİNTİLER

HÜRRİYYET’E HİTÂB / DAĞ MEYVESİ ACI DA OLSA DEVÂDIR

HÜRRİYYET’E HİTÂB / DAĞ MEYVESİ ACI DA OLSA DEVÂDIR

Çarşamba, 19 Ocak 2011 07:58 | Author: BİLAL TUNÇ |

Üstâd Bedîüzzamân’ın; (küçük değişikliklerle 1910'da "NUTUK" ve 1950'lerde "Os. Teksir H. ŞÂMİYYE" ve "D. HÂRB-İ ÖRFÎ" gibi bâzı eserlerine de, HÜRRİYYET’E HİTÂB adıyle aldığı) II. Meşrûtiyet’in i‘lânının üçüncü günü İstanbul’da irticâlen îrâd, sonra Selânik’de tekrar etdiği Hitâbe, zamânın bâzı gazeteleri tarafından da neşredilmiştir.

Haftalık MİSBÂH Gazetesinde, DAĞ MEYVESİ ACI DA OLSA DEVÂDIR başlığı altında, iki bölüm hâlinde, 2 ve 9 Ekim 1908 târihli sayılarında yayınlanan bu Hitâbe'yi, meraklılarına aynen aktarıyoruz.

Gazete nüshalarını te'min edip ulaştıran ehl-i himmet Osman Körükçü Bey Kardeşime şükranlar sunuyorum..

B. Tunç

Nutuk aslının tamâmına ulaşmak için, LİNK'İ TIKLAYIN
http://www.risaletashih.com/index.php/kaynakeserler/647-misbah

İstanbul’umuzca Kürd Hoca demekle ma‘rûf, fâzıl-ı şehîr Bedîüzzamân-ı Kürdî Molla Saîd Hazretlerinin İnkılâb-ı Mes’ûd ibtidâlarında Dersaâdet ve Selânik’de kerrâren îrâd idüb bilhâssa gazetemize ihdâ eylediği nutk-ı irticâlîdir.

****

DAĞ MEYVESİ ACI DA OLSA DEVÂDIR

Elbîsem gibi üslûb-i beyânım da zamânın modasına muhâlifdir. Ma‘zûr tutunuz. alt

ki, Hürriyyet bizi kabr-i vahşet ve istibdâddan ihrâc ve büstân-ı ittihâd-ı muhabbet-i milliyyeye da‘vet etti.

Yâ Rab! Ne saâdetli bir kıyâmet, ne güzel bir haşir ki, alt

haqîkatinin[*] küçük bir misâlini bize tasvîr ediyor. Şöyle ki:

Asya’nın ve Rûm-ili’nin köşelerinde medeniyyet-i kadîme, hayâta; ve menfaati, mazarrat-ı umûmiyyede arayan ve istibdâdı arzû edenler يَا لَيْتَنِى كُنْتُ تُرَابًا demeye başladılar. Mütevekkilâne, sabûrâne tuttuğumuz otuz sene ramazân-ı sükûtun sevâbıdır ki, azabsız cennet ve teraqqî ve medeniyyet kapılarını bize açmışdır. Hâkimiyyet-i milletin berâatü’l-istihlâli olan Kànûn-ı Şer‘î-i Esâsî, hâzin-i Cennet gibi bizi oralara duhûle da‘vet ediyor.

Ey, mazlûm ihvân-ı vatan!.. Gidelim dâhil olalım! Birinci kapısı, İttihâd-ı kulûb. İkincisi, Muhabbet-i milliyye. Üçüncüsü, Maârif. Dördüncüsü, Sa‘y. Beşincisi, Terk-i sefâhetdir. Ötekilerini sizin zihninize havâle ediyorum. Zîrâ da‘vete icâbet vâcibdir.

Bu inkılâb-ı azîmin fâtihası mu‘cize gibi başladığıçün bir fâl-i hayrdır, hâtimesi de pek güzel olacakdır. Şöyle ki:

Bu inkılâb, fikr-i beşerin ağır zincirlerini parça parça ve isti‘dâd-ı teraqqîye karşı sedleri zîr ü zeber ederek, hükûmeti varta-i mevtten tahlis ve bu millet-i mazlûmede cevher-i insâniyeti izhar ederek kâ‘be-i kemâlâta doğru gönderdiği gibi; şems-i Şerîat ve ma‘kesi olan kamer-i medeniyet berrak ve sâf cevv-i siyâsâttaAsya’yı ve Rum-ili’yi tenvir ve mutazammın olduğu isti‘dad tohumları[nı] tenmiyye ve rengârenk elvân ile tezyin etdi. Ve bu millet-i mazlûmeye bir inâyet-i İlâhî ve mu‘cize-i Peygamberiyye ve Cem’iyyet-i Milliyye’nin niyyet-i hâlisasının eseridir ki, bu ma‘den-i saâdet ve hürriyyet olan Şerîat dâiresindeki ittihâd-ı kulûb ve muhabbet-i millî elimize meccânen geçti. Milel-i sâire ise milyonlarla cevâhir-i nüfûs fedâ etmekle kazandılar. Ölmüş olan hissiyyât ve âmâl ve müyûlât-ı âliyye-i milliyyemiz ve ahlâk-ı hasene-i İslâmiyyemizi bu küre-i arz denilen, cezbe tutmuş mevlevî gibi meczub cevvâlin sımâhında tanîn-endâz ve umum milleti sürûr ile bir garîb ihtizâza getiren sadâ-yı hürriyyet ve adâlet, nefh-i sûr-i İsrâfil gibi hayât verdi. Sakın ey ihvân-ı vatan, sefâhetlerle tekrar öldürmeyiniz!

Bütün efkâr-ı fâsideye ve ahlâk-ı rezîleye ve desâis-i şeytâniyyeye ve tabasbusâta karşı; bu Şerîat-ı Garrâ üzerine müesses olan Kànûn-i Esâsî, Azrâil [a.s.] hükmüne geçti, onları öldürdü.

Ey hamiyyetli ihvân-ı vatan, isrâfât ve lezâiz-i gayr-i meşrûa ile tekrar ihyâ etmeyiniz!

Demek şimdiye kadar mezarda idik, çürüyorduk. Şimdi bu ittihâd-ı milletle rahm-ı mâdere geçtik, neşv ü nemâ bulacağız. Yüz bu kadar sene geri kaldığımız mesâfe-i teraqqîden inşâallah mu’cize-i Peygamberî [a.s.m] ile, Kà nûn-i Şer‘î-i Esâsî şimendüferine amelen, ve burâk-ı meşveret-i Şer‘iyye’ye fikren bineceğiz. Bu vahşet-engîz sahrâ-yı kebîri bir zamân-ı kasîrde –tekemmül cihetiyle- tayy etmekle berâber, milel-i mütemeddine ile omuz omuza müsâbaka edeceğiz. Belki câmi‘-i ahlâk-ı hasene olan haqîkat-i İslâmiyye ve isti‘dâd-ı fıtrî ve feyz-i îmânın ve şiddet-i cû‘un hazma verdiği teshil yardımıyle fersah fersah geçeceğiz, nasıl ki vaktiyle geçmiş idik.

Talebeliğin bana verdiği vazîfe ile ihtar ediyorum:

Ey ebnâ-yi vatan! Hürriyeti sû-i tefsir etmeyiniz, tâ elimizden kaçmasın. Ve müteaffin olan eski esâreti başka kabda bize içirmekle boğulmasın. Zîrâ hürriyet, mürâât-ı ahkâm ve âdâb-ı Şerîatle ve ahlâk-ı hasene ile tahakkuk ve neşvünemâ bulur. Sadr-ı evvelin, ya‘nî Sahâbe-i Kirâm’ın hürriyyet ve adâlet ve müsâvâtı bu müddeâya bürhân-ı bâhirdir. Yoksa hürriyeti; sefâhet, lezâiz-i gayr-i meşrûa, isrâfât, tecâvüzât, hevâ-i nefse ittibâ‘-ı serbestî ile tefsîr-i amel etmek; bir pâdişâhın esâretinden çıkmakla, nefsin esâret-i rezîlesinin altına girmekdir. Pârelenmiş olan eski esârete kesb-i istihkàkdır. Zîrâ sefih mahcûrdur. Ve geniş, müşa‘şa‘ olan yeni hürriyyeti adem-i liyâkat, ve şanlı olan ittihad ve milleti,bozulmuş ve müteaffin olan hâlât ile fenâ bir hastalığa hedef edecektir. Zîrâ ehl-i kemâlve vicdânın tefsîri böyle değil.. Mezhebine de muhâlif olacaktır. Biz Millet-i Osmâniyye erkeğiz. Kàmet-i merdâne-i isti‘dâdımıza kadınların libâsı gibi süslü sefâhat ve hevesât ve isrâfât yakışmıyor, aldanmayalım. خُذْ مَا صَفَا دَعْ مَاكَدَرَ kàidesini düstûru’l-amel yapalım.

Şöyle ki:

Ecnebîlerde[n], terakkıyyât-ı medeniyeye yardım edecek kànun ve ulûm ve sanâyii alalım.. Ammâ medeniyyetin zünûb ve mesâvîsi olarak bazı âdât ve ahlâk-ı seyyie ki, onlarda mehâsîn-i medeniyye ile muhât olduğıçün çirkinliğini o kadar göstermiyor. Biz ise aldığımız vakit sû-i tali‘ cihetiyle, sû’-i intihâb vâsıtasıyle muhannes veyâ mütereccile gibi oluruz.

Âdât ve ahlâk-ı seyyieyi hudûd-i hürriyyet ve medeniyyetimize girmekten seyf-i Şerîatle men‘ edelim. Tâ ki, medeniyyetimiz şebâbetini muhâfaza edebilsin. Japon’a iktidâ bize lâzımdır. Mehâsin ve medeniyyeti Avrupa’dan almakla berâber, âdât-ı milliyyeyi de muhâfaza etmişler.

Ey, hamiyyetli Millet!.. Cem’iyyet-i Ahrâr ruhlarını fedâ etmekle saâdetimizi, istikbâlimizi te’min etdiler. Biz de, sefehât ve bir parça lezâizimizi fedâ etmekle bunlara muâvenet göstermeliyiz. Zîrâ bu mâide-i ni’mete berâber oturuyoruz. Efkâr-ı fâside sâhibi, ya‘nî istibdâdı arzû edenler, mevt-i ebedîye mazhar olan zamân-ı mâzînin cevfinde medfun olan istibdâdâtı veyâhud seyl-i hurûşân-ı zaman içinde yuvarlanmış mezâlimi, bir dahâ temâşâ etmemek içün, bunların önüne bir sedd-i âhenin çekelim..

Bu inkılab-ı azîm, hürriyeti tevlîd ile, meşveret-i Şer‘iyyenin terbiyesine verdiğinden, bu millet[in] satvet ve kuvvetini ihyâ edecektir. Hürriyyet tam zamânında doğdu. Ahvâl ve ilcâât-i zaman terbiyesine hizmet edeceğini merak etmeyiniz.

Hürriyyet, rahm-i mâderinde tekemmül ile, kademnihâde-i sâha-i vücûd olduğu anda hükümfermâlığını i‘lân ve hiçbir müsâdemeye karşı tezelzüle uğramayacak bir sedd-i âhenîn gibi Beş haqîkat-i sâbite üzerine teessüs etmiştir ki, bunlardan birincisi, Hâl-i ictimâ‘dır. Mecmu’da bir kuvvet bulunur ki, ferd o kuvvete mâlik olamaz. Bir kalın şerid ile eczâsından olan ince bir telin kuvveti gibi.. Yeni hükûmetimizle, eski hükûmetimiz bu şeridle onun cüz’î teline benzer.

Ey millet! Biz şimdi kalın şeride muhâlefet ile bunu zaîf etmek, umûm millet nâmına afv olunmaz bir cinâyetdir.

İkincisi, Ulûm ve ma‘rifetdir. Zamân-ı sâlifde, ya‘nî galebe-i vahşet vaktinde âlemde hükümfermâ; vahşetin mahsûlü ve inkırâzın mahkûmu olan kuvvet ve cebrin saltanatı idi. Bunlar, ya‘nî kuvvet ve cebir, herhangi bir devletin deverân-ı demi yerine girmiş ise, o devleti bir ömr-i tabîî ile kayd ve ecel-i inkırâzın pençesine vermiş. Ve öyle devletlerin sahâif-i târîhiyyeleri, satırları baykuşların âşiyânı gibi inkırazlarını çağırıyorlar, bağırıyorlar. Şimdiki zamanda, ya‘nî galebe-i medeniyyet zamânında ise âlemin hükümrânı ilm, ma‘rifetdir. Müvellidi; medeniyyet, şe’ni; tezâyüd, ömrü; ebedî olduğundan, hayât-ı müdebbiri olmuş ise, o devleti kendi gibi, kayd-ı ömr-i tabîîden ve ecel-i inkırazdan tahlis ve küre-i arz kadar yaşamasına isti‘dâd vermiş. Avrupa sahâifi bunu gösteriyor. Bu haqîkate misâl isterseniz, eski hükûmetimize ve yeni hükûmetimize bakınız.

Eğer denilse: Eski hükûmeti âdî adamlar idâre ediyorlardı. Bu kadar dehşetli ve metîn yeni devleti omuzunda taşıyacak hârika ve dâhiyye adamlar lâzımdır, o Asya ve Rum-ili tarlası öyle mahsûlât acabâ verecek mi?

Buna cevâb: Eğer başka inkılablar başa gelmezse, evet!..

Ve Üçüncü Haqîkat’e dikkat et. Şöyle ki: Zamân-ı mâzîde insan, o kadar dar ve mahdûd dâire içinde hareket ediyordu ki; gûyâ insan iken hayvan gibi yaşadığından, efkâr ve ahlâkı o dâire nisbetinde tedennî etmiş ve mahsûr kalmışdı. Şimdi bu hürriyyet-i âdilâne, fikr-i beşerin ağır zincirlerini parça parça ve isti‘dâd-ı teraqqîye karşı sedleri zîrüzeber ederek o küçük dâireyi dünyâ kadar tevsî‘ etdi. Hattâ bir köylü âdî adamı bile (benim gibi), süreyyâ kadar ulvî olan idâre-i umûmîyi nazara alacak. Âmâl ve müyûlâtın filizlerini oraya bağlayacak. Herbir fi‘l ve tavrı orada bir ihtizaz ile zîmedhal bulunacağından, himmeti süreyyâ kadar teâlî ve ahlâkı o derecede tekemmül ve efkârı memâlik-i Osmâniyye kadar tevessü‘ edecek; Eflâtun’ları, İbn-i Sinâ’ları, Bismark’ları , Dekard’ları geri bırakacak. Bu kuvvetli Asya ve Rum-ili tarlası çok şübbân-ı vatan mahsûlü vereceğine kaviyyen ümidvârız.

Lâsiyyemâ şu memâlik-i Osmâniyye umûm enbiyânın mahall-i zuhûru ve düvel-i mütemeddine-i sâlifenin mehd-i teşekkülü ve şems-i İslâmiyetin meşrık-ı tulûu olduğundan, insanların fıtratlarında ektikleri, isti‘dâdât-ı kemâl, bu hürriyyetin yağmuruyle neşvünemâ bulunca, herkesin isti‘dâd ve fikr-i münevverinin dal ve budakları Şecere-i Tûbâ gibi her tarafa açılacaktır.

Dördüncü Haqîkat: Şerîat-i Garrâ, Kelâm-ı Ezelî’den geldiğinden ebede gidecekdir. Zîrâ şecere-i meylü’l-istikmâl, âlemin dalı olan insandaki meylü’t-teraqqînin muhassal ve semeresi olan isti‘dâdın telâhuk-ı efkârla hâsıl olan netâyici teşerrüb ve tegaddî ile büyümesi nisbetinde, Şerîat-i Garrâ, zîhayât gibi tevessüü tatbîq edeceğinden ezelden gelip ebede gideceğine delîl-i kat‘îdir.

Sadr-ı evvelin hürriyyet , adâlet, müsâvâtı bürhân-ı bâhirdir ki, Şerîat-i Garrâ, müsâvât ve adâleti, cemi‘-i revâbıtda levâzımıyle câmi‘dir.

İmâm Ömer [r.a.] ve İmâm Alî [r.a.] ve Salâhaddîn-i Eyyûbî-i Kürdî [r.a.] âsârı bu müddeâya delîl-i alenîdir.

Buna binâen, kat‘iyyen hükmediyorum: Şimdiye kadar noksânımız ve sû’-i ahvâlimiz ve tedenniyyâtımız dört sebebden gelmişdir:

1- Şerîat-ı Garrâ’nın adem-i mürâât-ı ahkâmından,

2- Baz[ı] müdâhinlerin keyfemâyeşa sû’-i tefsîrinden,

3- Zahirperest âlim-i câhilin taassubât-ı nâ-bemahallerinden,

4- Sû-i tâli‘ cihetiyle sû’-i intihâbımız ki, Avrupa’nın mehâsini[ni] terk ile, çocuk hevâ ve hevesine muvâfık zünb-i mesâvî-i medeniyeti[ni] tûtî gibi taklidden.

Me’murlar vazîfesini hakkıyle îfâ etse, me’mur olmayan ilcâât-ı zamâna muvâfık sa‘y etse, sefâhete vakit bulunmayacakdır. Bu bir mîzân-ı ta‘dildir. Bu iki kısmın herhangisinde bir ferd, sefâhete inhimâk gösterse, bu hey’et-i ictimâiyyeye muzır bir mikrop sûretine giriyor.

Beşinci Haqîkat: Zamân-ı sâlifde revâbıt-ı ictimâıyye ve levâzım-ı taayyüşiyye ve fevâid-i medeniyye o kadar tekessür ve teşa‘-ub etmediğinden, ba‘z[ı] kalîl adamların fikr-i idâresine yarı-kâfî gibi idi. Ammâ bu zamanda revâbıt-ı ictimâ‘ o kadar iştibâk ve levâzım-ı taayyüşiyye o kadar taaddüd ve semerât-ı medeniyyet o kadar tefennün etmiş ki, ancak yalnız kalb-i millet hükmünde olan meclis-i meb’ûsân ve fikr-i ümmet makàmında olan meşveret, şerîk ve seyf ve kuvvet-i medeniyyet menzilinde bulunan hürriyyet-i efkâr o devleti taşır, ve idâre ve terbiye edebilir. Bu haqîkate misâl; mâzîdeki hükûmet-i müstebide ile şimdiki hükûmet-i meşrûtadır.

Üçüncü Haqîkat’in bana ta‘yîn ettiği vazîfe ile Hürriyyetin fermân-ı me’zûniyyetiyle üç şey’i ihtar edeceğim:

Birincisi: Bir cismin birden zerrâtından tahallül, yeni zerrâtının teşekkül eylemesi muhâl olduğundan, cism-i devletin birden me’mûrîni ref‘ ile yenileri ikàme eylemesi muhâl olmasa da, müteazzirdir. Buna binâen zâten, kàbil-i ıslah olmayan adamları cism-i devlet def ‘-i tabîî ile ifraz edecekdir. Ammâ kàbil-i ıslah olanlar, zâten, dahâ güneş garbdan tulû’ etmediğinden tövbenin kapısı açıkdır. Bunların tecrübelerinden istifâde etmeli. Yoksa umûmen aleyhlerinde idâre-i lisan ve terzîl; bu şanlı olan ittihâd-ı milleti fenâ bir hastalığa sevq eder.

İkincisi: Ben Kürdistan dağlarında büyüdüm. Merkez-i hilâfeti güzel tahayyül ediyordum. Sonra, bundan yedi-sekiz ay evvel İstanbul’a geldim. Gördüm ki: - tenâfür-i- kulûb sebebiyle – İstanbul, medenî libâs giymiş vahşî bir adama benzer (Şimdi ittihâd ve muhabbet-i milliyye ile bu şehir, medenî adam, ve fakat yarı medenî, yarı vahşî libâsından bize arz-ı dîdar ediyor). Kürdistan’da fenalığın sebebi, Kürdistan uzvu hastalanmış zann ediyordum. İstanbul’a gelip nabzını tutmakla teşrih ettim ki, her tarafa ve Kürdistân’a sirâyet eden kal bdeki, merkezdeki hastalıktır. Tedâvîsini düşündüm. Gördüm ki; medeniyyet-i haqîqiyyeyi teşkil eyleyen İslâmiyyet, medeniyyet-i hâzıradan pek geri kalmış. Gûyâ sû’-i ahlâkımızdan İslâmiyyet bize darılmış, mazî tarafına dönüp gidiyor, Zamân-ı Saâdet’e bizi şikâyet edecek.. Bunun en büyük sebebi; istibdâddan sonra, mürşid-i umumî olan üç büyük şu‘benin ki, “cümlenin maksûdu bir ammâ rivâyet muhtelif” beytinin mâsadakı olan ehl-i medrese ve ehl-i mekteb ve ehl-i tekyenin tebâyün-i efkâr ve tehâlüf-i meşâ[ri]bidir ki, butebâyün-i efkâr, ahlâk-ı İslâmı esâsından sarsmış ve ittihâd-ı milleti çatallaştırmış ve teraqqiyyât-ı medeniyyeden geri bırakmışdır. Zîrâ biri ifrâtıyle ötekini tekfir ve berikini tadlîl ediyor, öteki tefrit ile berikini techil ve gayr-ı mu‘temed addediyor.

Bunun çâresi, tevhîd ile.. tevhîd ve efkârlar tâ i‘tidâl noktasında akd-i musâfaha eylemeli ki, aheng-i teraqqîyi ihlâl etmesinler.

Üçüncüsü: Ben vâizlerin ba‘zısını dinledim. Nasîhatleri bize iyi te’sir etmedi. Düşündüm, kasâvet-i kalbiyyemden başka üç sebeb buldum:

1: Zamân-ı hâzırı zamân-ı sâlife kıyas ederek yalnız tasvîr-i müddeâ ile parlak ve mübâlağalı gösteriyorlar. İsbât ve iknâ‘-i müddeâyı ihmâl ediyorlar.

2: Bir şey’i tergîb veyâ terhîb etmekle ondan dahâ mühim şey’i tenzîl edeceğinden müvâzene-i Şerîati iyice muhâfaza eylemiyorlar.

3: Muktezây-i hâl ya‘nî ilcâât-i zaman ve teşhîs-i illete muvâfık söz söylemezler idi.

Hâsıl-ı kelâm: Büyük vâizlerimiz hem âlim-i muhaqqiq olmalı, tâ müddeâyı isbât ve iknâ‘ etsin. Zîrâ herkesde bir meyl-i taharrî-i haqîkat peydâ olmuş. Ve hakîm-i müdakkik olmalı, tâ müvâzene-i Şerîati bozmasın. Ve hem belîğ-i mukni‘ olmalı, tâ muktezâ-yi hâl ve ilcâât-i zamâna mutâbık söz söylesin ve her şey’i mîzân-ı Şerîatle tartsın.. İşte vâizin de böyle olması şartdır.

Yaşasın Şerîat-i Garrâ!.. Yaşasın adâlet-i İlâhî!. Yaşasın uhuvvet-i vatan. Yaşasın ittihâd-ı millî!.. Ölsün ihtilâf!.. Yaşasın muhabbet-i milliyye.. Ölsün ağraz-ı şahsiyye ve fikr-i intikàm!.. Yaşasın şecâat-i mücesseme askerimiz!.. Yaşasın satvet-i müşahhas ordularımız! Yaşasın akl ve tedbîr-i mücessem Cem‘iyyet-i Ahrâr!..

Molla Saîd-i Meşhûr-i Kürdî

Bedîüzzamân

***

[*]: Bu kelimenin dizilişinde gazetede bir mürettib hatâsı olduğu açık. Kelime, kitaplara hep (حقيقت) olarak geçmiş. Kanâatimce, (ٌحَقّ) olması dahâ akla yakın gibi. Ya‘nî, cümlenin şöyle olması mümkün: [Ne saâdetli bir kıyâmet, ne güzel bir haşir ki, ( وَالْبَعْثُ بَعْدَ الْمَوْتِ حَقّ) ’un küçük bir misâlini bize tasvîr ediyor.] B. T.

Son Güncelleme (Çarşamba, 05 Ekim 2011 20:46)

Yorumlar

+3 #1 NEJAT EREN Çarşamba, 19 Ocak 2011

sa. Bilal abiciğim Allah razı olsun. Araştırmalara ve dualara devam inşallah. Çalışmalarınızı tebrik ediyoruz.
Allah'a emanet olunuz.

Alıntı

+4 #2 mehmet selim mardin Çarşamba, 19 Ocak 2011

Muhterem ağabey,çalışman ızı aşk şevk ve gayretinizi gıpta ile takip ediyorum.Allah sa'yiniz arttırsın.Selam ve hürmetlerimle...

Alıntı

+4 #3 Cemil Arıkan Çarşamba, 19 Ocak 2011

Maşâallah Ağabeyim'e!
Muhterem Ağabeyim, tükenmez gayret ve şevkiniz inşâallah bir gün bizlere de sirâyet eder.
Hem çalışma azminiz, hem lisânımıza ve imlâya sâhip çıkma gayretiniz her türlü takdîrin fevkindedir.
Allah sizden ebeden râzı olsun!
Allah'a emânet olunuz!

Alıntı

+3 #4 capay Salı, 01 Şubat 2011

abi allah sizden ebeden razı olsun çalışmalarınız hep devam etsin

Alıntı

Yorum listesini yenile
RSS beslemesi, bu iletideki yorumlar için.

Yorum ekle

JComments